[ آفَةُ الْعُلَماءِ عَشَرَةُ اشْياءَ : الطَّمَعُ ، وَالْبُخْلُ ، وَالرِّياءُ ، وَالعَصَبِيَّةُ ، وَحُبُّ الْمَدْحِ ، وَالْخَوْضُ فيما لَمْ يَصِلُوا الى حَقيقَتِهِ ، وَالتَّكَلُّفُ فى تَزْيينِ الْكَلامِ بِزَوائِدِ الْالْفاظِ ، وَقِلَّةُ الْحَياءِ مِنَ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ ، وَالْافْتِخارُ ، وَتَرْكُ الْعَمَلِ بِما عَلِمُوا ] آفت‌هاى علم ده چيز آفت علم است كه هريك از اين آفت‌ها به علم انسان بزند ، علم را از ثمر دادن مىاندازد و آن را وسيلهء بدبختى و شقاوت آدمى مىكند . 1 - طمع كه اين رذيله مورّث ذلّت و خوارى و باعث غرق شدن انسان در امور مادّى است و با عزّت علم سرسازگارى ندارد . 2 - بخل ، چرا كه علم نتيجهء علوّ همّت است و علوّ همّت منافى بخل كه از صفات خسيسه است و فرقى در پليدى بخل نيست كه در علم باشد يا در مال ، بخل ريشهء علوّ همّت را مىخشكاند و انسان را از نظر رحمت حق و مهر خلق مىاندازد . 3 - ريا كه از بدترين آفات است و آتشى سوزان در خرمن ثواب و اجر اخروى كه رياكار در روز قيامت دستش از مزد و عنايت الهى خالى است و تمام زحمات و كوشش‌هايش در ميدان باعظمت محشر بر باد است ! ! 4 - عصبيت كه تعليم بايد از روى انصاف و معدلت باشد نه‌عناد و لجاج و به حكم :